مقدمهء مترجم بر چاپ اول در اوائل قرن هفتم ميلادى ، هنگامى كه امپراطورى ايران و روم ، بر سر سيادت و نفوذ جهانى پيكار مىكردند ، در صحراى عربستان حادثه‌اى رخ داد كه جريان تاريخ را عوض كرد . عربستان تا آن هنگام ، در جهان ، اهميت و مقام معتبرى نداشت و ايران و روم كه بر قسمت اعظم جهان آن روز تسلط و نفوذ داشتند ، بدين جزيره خشك و بىحاصل كه بيشتر نواحى آن مانند دريائى بزرگ ، پر از ريگ‌هاى سوزان و مواج بود چندان توجهى نداشتند و شبه جزيره عربستان ، جز در بعضى نقاط كه داراى اهميت تجارتى و لشگركشى بود ، از نفوذ مستقيم ديگران محفوظ مانده بود . ايران و روم دو دولت بزرگ و نيرومند جهان ، از لحاظ معتقدات نيز با هم اختلاف داشتند . ايران ، ثنوى بود و روم تثليثى . عربستان نيز كه ميان اين دو كشور بزرگ محصور بود خدايان بسيار داشت و در دره مكه كه مركز دينى و روحانى و بازرگانى عرب به شمار مىرفت ، در اطراف كعبه ، خانه ابراهيم ، سيصد و شصت بت به پا بود كه هر يك متعلق به يكى از قبايل عرب بود . حادثه‌اى كه جريان تاريخ را عوض كرد از دره مكه سرچشمه گرفت . مردى درستكار و خردمند و راستگو كه كودكى را به گوسفندچرانى و جوانى را قسمتى به تجارت و قسمتى را به عبادت گذرانيده بود ، پس از يك دوره تفكر متمادى ، به تلقين نداى غيبى ، در كانون بت‌پرستى بر ضد خدايان متعدد ، پرچم توحيد برافراشت و گفت : تثليث و ثنويت موجب ضلالت است و بت‌پرستى مايه پستى . بايد از ضلالت و پستى چشم بپوشيد و خداى يگانه را كه خدائى جز او